شماره كتابشناسي ملي : ايران
شماره بازيابي : 85-39776
سرشناسه : محمدي، علي
عنوان و نام پديدآور : سيماي شيعه در نگاه امام صادق (ع)/علي محمدي
منشا مقاله : رسالت ، 25 آبان 1385: : ص 15
توصيفگر : جعفربن محمد (ع)، امام ششم
توصيفگر : شيعيان توصيفگر : احاديث
امام صادق (ع) در سفارش هاي خود به عبدالله بن جندب پس از هشدار شيعيان به دام هاي شيطان، ويژگي هاي برجسته دوستان حقيقي خود را بر مي شمرد و سپس خصلت هاي ديگر شيعيان را بيان مي كند.
«حق علي كل مسلم يعرفنا ان يعرف علمه في كل يوم و ليله علي نفسه فيكون محاسب نفسه فان راي حسنه استزاد منها و ان راي سيئه استغفر منها، لئلايخزي يوم القيمه ; بر هر مسلماني كه ما را مي شناسد، سزاوار است كه كردارش را در هر شبانه روز بر خود عرضه دارد و به محاسبه آن ها بپردازد، تا اگر كار نيكي در آن ها ديد، برآن ها بيفزايد و اگر كردار بدي در اعمال خود مشاهده كرد، از آن ها توبه كند، تا دچار ذلت و خواري روز قيامت نگردد.
«يابن جندب! ان شيعتنا يعرفون بخصال شتي: بالسخاء و البذل للاخوان ; اي پسر جندب! همانا شيعيان ما به چند خصلت شناخته مي شوند: به سخاوت و بخشش به برادران.
«وبان يصلوا الخمسين ليلا و نهارا... و يحافظون علي الزوال ; شيعيان ما در شبانه روز پنجاه ركعت نماز مي خوانند و توجه به وقت نماز ظهر (خواندن نماز اول وقت) دارند.
«لايهرون هريرالكلب ; شيعيان ما همانند سگ زوزه نمي كشند.
«ولايطمعون طمع الغراب ; شيعيان ما همانند كلاغ طماع و حريص نيستند.
«و لايجاورون لنا عدوا و لا يسألون لنا مبغضا ولو ماتوا جوعا»; شيعيان ما با دشمنان همسايگي نمي كنند و اگر از گرسنگي بميرند، چيزي از آن ها نمي خواهند.
«شيعتنا لاياءكلون الجري... و لا يشربون مسكرا»; شيعيان ما مارماهي نمي خورند... و شراب نمي نوشند.
«يابن جندب لو ان شيعتنا استقاموا لصافحتهم الملائكه و لاظلهم الغمام و لاشرقوا نهارا و لا كلوا من فوقهم و من تحت ارجلهم و لما سألوا الله الا اعطاهم . اگر شيعيان ما استقامت كنند، فرشتگان دست در دست آن ها مي گذارند، ابرهاي سفيد (رحمت) برآن ها سايه مي افكند، چون روز درخشنده و تابناك مي شوند، از زمين و آسمان روزي مي خورند و آنچه از خدا بخواهند، خداوند به آن ها عطا مي كند.
1- گفتن خوبي ها و پرهيز از سخن ناروا «يابن جندب لاتقل في المذنبين من اهل دعوتكم الا خيرا»; اي پسرجندب! به گناهكاران از همكيشان خود جز خوبي و نيكويي چيزي مگو. در برخورد با گناهكاران بايد با سخنان نيكو و گفتن خوبي هاي آنان، اميد مرده در آن ها را زنده كرد و از خشونت، گفتار ناروا و بازگو نمودن لغزش هاي آن ها پرهيز كرد; زيرا چنين برخوردهايي مجرمان را از پيمودن راه درست نااميد و نسبت به دين و آموزه هاي آن گريزان مي سازد. 2- در خواست توفيق براي گناهكاران «واستكينوا الي الله في توفيقهم ; توفيق آن ها را خاضعانه از خداوند بخواهيد. 3- در خواست توبه براي گناهكاران توبه از حالات سازنده انسان است كه انجام دهنده آن محبوب خداوند است: «ان الله يحب التوابين ; خداوند كساني كه بسيار توبه مي كنند را دوست دارد. [1] . توبه روشي است كه امام صادق (ع) براي پاكسازي گناهكار توصيه كرده است. شيعيان واقعي بايد از خدا بخواهند كه گناهكاران از كردار ناشايست خود پشيمان شوند و به سوي خدا بازگردند، زيرا خداوند بسيار توبه پذير و بخشنده است; «اناالله هوالتواب الرحيم [2] .
حضرت امام جعفر صادق (ع) سه راه را فرا روي جويندگان بهشت قرار داده است: 1- پيروي از ائمه عليهم السلام. 2- برائت از دشمنان. 3- سخن گفتن آگاهانه و سكوت هنگام نا آگاهي. «فكل من قصدنا و تولانا و لم يوال عدونا و قال ما يعلم و سكت عما لايعلم او اشكل عليه فهو في الجنه هر كس جويا و پيرو ما باشد و از دشمنان ما پيروي نكند و چيزي كه مي داند، بگويد و از آن