مکتوبی از ابوالفضل گلپایگانی ( بهائی مذهب ) در باب معاد و مباحثه وی با حکیم جلوه فاطمه نورایی نژاد

صفحه ۱

مکتوبی از ابوالفضل گلپایگانی در باب معاد و مباحثه وی با حکیم جلوه

مشخصات کتاب

مؤلف: فاطمه نورایی نژاد

فصلنامه مطالعات تاریخی / ویژه نامه بهائیت / سال 4 / شماره 17 / 1386

برگرفته از:

مقدمه

پس از انتقال پایتخت ایران به تهران در دوره قاجار، به تدریج و با ساخت مساجد و مدارس و مهاجرت برخی علما، این شهر مرکزیتی فرهنگی و فکری یافت. به خواست مؤسس مدرسه مروی [1] ، فتحعلیشاه قاجار از حکیم ملا علی نوری [2] یکی از بزرگ ترین استادان مکتب فلسفی اصفهان برای تدریس دعوت نمود. او به سبب کهولت سن و فزونی طلاب، به جای خویش یکی از مجرب ترین شاگردانش یعنی ملا عبدالله مدرس زنوزی [3] را روانه تهران کرد. بدین ترتیب از 1237 ق حوزه حکمی و فلسفی تهران نه تنها وارث مکتب فلسفی اصفهان گردید بلکه به دلایلی چند به عنوان حوزه مستقلی در تاریخ فلسفه اسلامی به شمار آمد. [4] در این زمان علاوه بر آنکه به خاطر توجه خاص شاه قاجار به ملا عبدالله زنوزی، فلسفه در صورت و در معنا رو به پیشرفت نهاد، شاگردانی نیز تربیت می شدند که هم سعی در مطالعه فلسفه صدرایی با شیوه ای نو داشتند و هم به مرور و با ورود علوم جدید [5] اقدام به دفاع از فلسفه و الهیات اسلامی و تصحیح کتاب شناسی کتب درسی قدیم فلسفه می نمودند. [6] . این روند با هجرت حکمای اربعه، آقای محمدرضا قمشه ای [7] ، آقا علی حکیم مدرس زنوزی [8] ، آقا میرزا سید ابوالحسن جلوه و آقا میرزا حسین سبزواری [9] از اصفهان و سبزوار به تهران تثبیت شد [10] و چنان رونقی به حوزه فلسفی و عرفانی تهران بخشید که علاقه مندان به حکمت برای بهره مندی

در حال بارگذاری...
۱۸ /۱
صفحه
جلد ۱ /۱